بایگانی

نوشته های برچسب زده شده ‘رفتار’

وای چقدر حرفه‌ای!

۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۴ ۶ دیدگاه

تصور کنید ما گروهی از کوه‌نوردان حرفه‌ای هستیم اما با یک سری از تفاوتها. بعضی از ماها برای رسیدن به قله مسیرهای صخره‌ای را ترجیح می‌دهیم ، بعضی مسیرهای با شیب تند، بعضی مسیرهای سرسبز و پردرخت را و …. هر کدام از این انتخابها مهارتها و ویژگیهای بدنی متفاوتی را نیاز دارند که ماها در طول سالیان متوالی بدست آوردیم و الان در نقطه‌ای قرار داریم که خیلی‌ها ما را به عنوان کوه‌نوردهای حرفه‌ای قبول می‌کنند.

اما برای اینکه واقعا حرفه‌ای نامیده بشویم داشتن مهارتهای حرفه‌ای به تنهای کافی نیست و ما باید در مرتبه اول رفتار حرفه‌ای داشته باشیم. یک دوست که می‌خواهد شروع به کوهنوردی بکند به ماها مراجعه می‌کند تا در طی مسیرش به سمت موفقیت او را کمک کنیم. نفر اول با توجه به تجربه‌ای که در این سالها کسب کرده نکاتی را به آن دوست پیشنهاد می‌کند. دوست تازه‌کار سراغ نفر دوم می‌رود، پیشنهاد نفر دوم بعد از شنیدن پیشنهادات نفر اول این هست که اگر می‌خواهی کوهنورد حرفه‌ای بشوی پیشنهاد و حرف‌های دوست اول را فراموش کن و مسیری که من بهت پیشنهاد را می‌کنم طی کن. شاید پیشنهاد نفر سوم هم این باشد که چیزهای که تا الان را شنیدی کنار بگذار و مسیر رسیدن به هدف فقط از طریق مسیر پیشنهادی من هست. و این داستان شاید ادامه داشته باشد.

داستان دوست تازه‌کار اتفاقی است که افتاده است و بارها تکرار شده است و تکرار خواهد شد. اما سوال اساسی این است که چرا گروهی از افراد حرفه‌ای باید فکر کنند تنها مسیری که آنها پیشنهاد می‌کنند به سرانجام می‌رسد؟ چرا ما عادت به شنیدن نداریم و همانند بعضی از پزشکان اول کاری که می‌کنیم دفترچه را می‌گیریم و با شنیدن اول کلمه شروع به نوشتن نسخه می‌کنیم؟ شاید اگر به حرفهایش گوش کنیم و رفتار حرفه‌ای داشته باشیم به او بگویم که پیشنهاد دوست قبلی برای تو بهترین هست و یا او را به یک دوست دیگر معروفی کنیم و یا حتی به او بگویم هدفی که تو انتخاب کردی با مهارت‌ها و داشت‌هایت در یک راستا نیست.

یادمان باشد که ما با نفی کردن دیگر دوستان و همکاران حرفه‌ای نامیده نخواهیم شد. بلکه ما با اخلاق حرفه‌ای و آگاهی به ناکامل بودن هر موجودی و احترام به داشت‎های دیگر دوستان می‌توانیم تلاش کنیم تا حرفه‌ای نامیده بشویم.